W dniu 17 bm. na terenie woj. gdańskiego demonstracje uliczne miały miejsce w Gdyni i Elblągu.

Od wczesnych godzin rannych na ulicach Gdyni zaczął gromadzić się tłum demonstrujących i przybierając agresywną postawę usiłował wtar­gnąć na teren portu[1]. Wojsko zmuszone było oddać strzały, a wprowadzo­ny do akcji helikopter obrzucił demonstrantów środkami chemicznymi. Następnie tłum, liczący około 3000 osób, dotarł pod gmach Prezydium MRN, skąd odparty, zaczął atakować kamieniami wojsko i milicję. Podpalono wiadukt kolejowy i sklep oraz usiłowano zawładnąć bazą paliwo­wą tamtejszej Centrali Rybnej.

Załogi stoczni, solidaryzujące się z robotnikami Wybrzeża, popierając ich słuszne postulaty do strajku okupacyjnego, wysuwają następujące żądania:

1. Żądamy ustąpienia obecnej CRZZ, która nigdy nie występowała w obronie mas pracujących. Żądamy niezależnych Związków Zawodowych podległych klasie robotniczej.

2. Żądamy obniżki cen na artykuły spożywcze do wysokości z dnia 12 XII 1970 r.

3. Żądamy podwyżki płac o 30%.

W dniu 18 bm. około 70% załogi Stoczni im. Warskiego w Szczecinie przybyło na teren zakładu, nie podejmując pracy. Od godzin rannych ro­botnicy zebrali się na poszczególnych oddziałach i komentowali wyda­rzenia dnia poprzedniego. Część załogi podejmowała próby wyjścia poza obręb stoczni.

W tym czasie na terenie stoczni doszło do aktów rabunku i dewasta­cji, m.in. rozbito magazyny z artykułami żywnościowymi i zdemolowa­no placówkę ORMO. Interweniowały siły ZOMO, które rozproszyły gru­py wyrostków i przywróciły porządek.

Między Przedstawicielami Władz partyjnych i administracyjnych województwa i miasta Szczecina a przedstawicielami załóg Stoczni Szczecińskiej im. A. Warskiego i Szczerskiej Stoczni Remontowej dokonane w dniu 20.12. 1970 roku.

W dniu 21 bm. w Stoczni im Warskiego w Szczecinie sytuacja straj­kowa utrzymywała się od godzin rannych. Pikiety robotnicze pozostawa­ły na stanowiskach. W okolicach stoczni zatrzymywano tramwaje i sa­mochody, na których między innymi wypisywano hasła o treści: „Oby­watele Szczecina strajk trwa nadal, popierajcie nasze żądania” i „Mimo zmian - strajkujemy nadal”. Przed Stocznią gromadziły się małe grupki ludności, szczególnie młodzieży.

Ubiegłej doby w całym kraju panował spokój. Frekwencja w zakła­dach pracy, biorąc pod uwagę okres świąt, nie odbiegała od przeciętnej z poprzednich lat. W wielu zakładach przemysłowych, szczególnie w woj. szczecińskim, eksponowane były transparenty z hasłami popierającymi nowe kierownictwo partyjne i rządowe.

1. Żądamy obniżki cen na artykuły spożywcze do wysokości z dnia 12.12.1970r.

2. Zgodnie z wolą załóg wyrażoną w naszych wydziałowych zebraniach otwartych żądamy, niezwłocznego i legalnego dokonania wyboru władz związkowych, rad robotniczych, oraz stosownie do żądań większości członków partii, demokratycznych wyborów w organizacjach partyjnych i młodzieżowych na szczeblu wydziału i zakładu. Żądamy gwarancji zrealizowania tego punktu od władz wojewódzkich wyżej wymienionych organizacji w ściśle określonych terminach

List do Tow. E. Gierka został napisany w trudnym okresie w nocy z soboty na niedzielę, kiedy to załoga Stoczni Szczecińskiej usiłowała nawiązać kontakt z władzami partyjnymi i państwowymi.

Celem listu było wyjaśnienie sytuacji w Stoczni oraz udzielenie poparcia polityce odnowy reprezentowanej przez nowe Kierownictwo partii i rządu.

W dniu 22 bm. w Szczecinie najpoważniejsza sytuacja wytworzyła się w Stoczni im. Warskiego. W czasie przerwy śniadaniowej około godz. 10.00 grupa robotników wydziału rurowni licząca początkowo około 400-500 osób udała się pod bramę stoczni. Część robotników wyszła poza bramę na plac pod dyrekcję stoczni, żądając wystąpienia dyrektora na­czelnego. Wysunięto wobec niego postulaty:

- przeniesienia z wydziału rurowni obecnego i byłego sekretarza OOP PZPR oraz przewodniczącego oddziałowej organizacji związkowej

W czasie ostatnich wydarzeń grudniowych i styczniowych w Szczecinie, załoga Stoczni Szczecińskiej miała możliwość stwierdzić, do jakich celów była przygotowana i użyta Milicja Obywatelska.

W dniach 21 XII 1979 r. i 24 I 1971 r. użyto skoncentrowanych sił MO przeciwko załodze Stoczni – z zamiarem wymuszenia na niej siłą odpowiednich decyzji.

O godz. 8.00 dnia 24 bm. sytuacja w Szczecinie przedstawiała się na­stępująco: siłami MO utrzymywana była blokada Stoczni im. Warskiego. Milicja nikogo nie wpuszczała na teren zakładu. W stoczni przebywa praw­dopodobnie około 1600 osób. Kontynuowany jest strajk w filii Stoczni Remontowej „Parnica”, na terenie której znajduje się około 400 osób. Również w dalszym ciągu strajkuje 100 pracowników parowozowni w porcie. Nadal strajkują pracownicy MPK. W godzinach rannych nie wyjechał na miasto ani jeden tramwaj i autobus.

[Tłumaczenie]

Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę. Przychylając się do prośby episkopatu Polski – wniesionej do Stolicy Apostolskiej – aby okręgi kościelne na ziemiach zachodnich i północnych Polski zostały dostosowane do nowych warunków, ze względu na potrzebę usprawnienia duszpasterstwa wiernych, chętnie powzięliśmy następujące postanowienia:

Na wymienionych ziemiach erygujemy cztery diecezje, a mianowicie: opolską, gorzowską, szczecińsko-kamieńską i koszalińsko-kołobrzeska – w granicach określonych w sposób następujący:

[…] Konferencja plenarna powitała z wielka radością ogłoszone w dniu 28 czerwca 1972 r. decyzje Stolicy Apostolskiej w sprawie kanonicznego uregulowania organizacji kościelnej na ziemiach zachodnich i północnych Polski. Episkopat Polski, wraz z całym społeczeństwem katolickim, składa Ojcu Świętemu wyrazy głębokiej wdzięczności za decyzje Stolicy Apostolskiej uwzględniające potrzeby Kościoła w Polsce i spełniające prośby całej Polski, jak również za dotrzymanie obietnicy danej prymasowi Polski, że Stolica Święta podejmie ostateczne decyzje, jak tylko zaistnieją ku temu odpowiednie warunki.

Na mocy decyzji papieskich z dnia 28 czerwca br. powołane zostały dwie nowe diecezje: szczecińsko-kamieńska i koszalińsko-kołobrzeska. Ich istnienie, jak również mianowanie przez papieża ordynariuszy tych diecezji w znaczeniu prawnym, jest faktem nieodwracalnym.

Diecezje te, jak również ich ordynariusze, zostali powołani bez zgody władz państwowych. W odpowiedzi na wniosek episkopatu i Watykanu podkreśliliśmy, że władze państwowe zajmą stanowisko wobec propozycji ustanowienia nowych diecezji po dostosowaniu granic istniejących diecezji do granic państwowych. Mimo tego zastrzeżenia władz państwowych, uczyniono to jednocześnie.