W Szczecinie 17 grudnia w proteście przeciwko polityce władz po raz pierwszy w powojennej historii na ulice wyszły tak wielkie rzesze ludzi. Udali się oni pod gmach Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Nikt z władz nie chciał jednak rozmawiać z protestującymi. Kiedy pojawiła się groźba, że tłum wedrze się do budynku, padły pierwsze strzały. W tym dniu zginęło 13 osób. Nazajutrz robotnicy już nie wyszli na ulice. Zawiązał się Ogólnomiejski Komitet Strajkowy, do którego przystąpiło przeszło 117 zakładów pracy ze Szczecina i całego regionu. Komitet sformułował 21 postulatów i rozpoczął negocjacje z władzami. Była to wyjątkowa w skali kraju sytuacja, gdy w Szczecinie powstała swego rodzaju „republika miejska”. Doświadczenia szczecińskie zostały później wykorzystane w całym kraju. Normą stało się tworzenie komitetów strajkowych reprezentujących pracowników oraz formułowanie postulatów, podobnie jak stosowanie zasady, że protestujący robotnicy nie wychodzą na ulice, ale zostają na terenie swoich zakładów pracy. Tylko w ten sposób mieli oni szansę bronić swego życia i swoich interesów w konfrontacji z władzą.

20 grudnia 1970 roku najważniejszą w państwie funkcję I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR objął Edward Gierek. Ta zmiana została przyjęta przez strajkujących z mieszanymi uczuciami, jednak część z nich była gotowa poprzeć nową władzę. 22 grudnia, pomimo że żaden z najważniejszych postulatów nie został zrealizowany, robotnicy zdecydowali o przerwaniu protestu.