Zaproponowany poniżej projekt scenariusza ekspozycji jest wynikiem szerokiej, kilkuletniej dyskusji o kształcie Centrum Dialogu Przełomy (dalej CDP). Punktem wyjścia do dyskusji była koncepcja przedstawiona przez Agnieszkę Kuchcińską-Kurcz ("Muzeum Przełomów" - czerwiec 2005, "Centrum Dialogu Przełomy" - grudzień 2007, "Centrum Dialogu Przełomy" - grudzień 2008) wzbogacona o wnioski, jakie padały podczas debat publicznych, toczonych nad koncepcją.

Tworząc projekt korzystaliśmy również z opracowania przygotowanego przez Małgorzatę Machałek z Muzeum Narodowego w Szczecinie ("Scenariusz ekspozycji Centrum Dialogu Przełomy" - luty 2011), które zawierało w sobie część rozwiązań, zaproponowanych przez Zespół ds. wyboru i opracowania bloków tematycznych CDP¹ ("Projekt scenariusza Centrum Dialogu Przełomy" – październik 2010), złożony z osób powołanych przez Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego oraz  niektóre propozycje firmy MAKSA ("Centrum Dialogu Przełomy Szczecin. Koncepcja ekspozycji" - wrzesień 2010).

Idea Centrum – nowej części Muzeum Narodowego w Szczecinie jest spełnieniem pragnień współczesnych szczecinian utworzenia miejsca debat i unaocznienia własnych, niełatwych dziejów.

 DROGA

W czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej Szczecin zdawał się być miastem bez historii. Świadectwa dawnej przeszłości nie dawały się wpisać w oficjalny schemat „ziem odzyskanych”. Zabytki Szczecina – gotyckie kościoły, barokowe bramy, monumentalne Wały Chrobrego – znajdowały się w historycznej próżni, nie zakotwiczone w żadnej pamięci historycznej polskich mieszkańców. Pamięć zaś historii polskiej po 1945 roku była pamięcią ukrywaną, bo ujawniała przede wszystkim to, że tu przyszliśmy a nie wróciliśmy. Była pamięcią odmienną od oficjalnej wizji społeczeństwa socjalistycznego entuzjastycznie zagospodarowującego utracone ziemie. Przełom nastąpił w roku 1989, kiedy zainteresowania niemiecką historią Szczecina i przemilczeniami historii polskiej wybuchły z siłą eksplozji.